2016, ജൂലൈ 16, ശനിയാഴ്‌ച

ഉറക്കത്തില്‍ മരിക്കുന്ന പ്രവാസി

ഫീസിലേക്കു പോകാനായി അല്‍പം നേരത്തെ വീടുപൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി. സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ വണ്ടിയുമായി ഇതുവഴി വരാമെന്നേറ്റിട്ടുണ്ട്.

നട്ടുച്ചയാണ്..
പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ റോഡിലും എതിര്‍വശത്തെ ഫ്‌ളാറ്റിനു മുന്നിലും പതിവില്ലാത്ത ആള്‍ക്കൂട്ടം.

 വെള്ളിയാഴ്ചയായതിനാല്‍ ജുമാ നിസ്‌കാരം കഴിഞ്ഞു പള്ളിയില്‍ നിന്നു വരുന്ന ആളുകളെ സാധാരണ റോഡില്‍ കാണാം.

പക്ഷെ ഇത് അതല്ലെന്നു തോന്നി. പോലീസ് വാഹനങ്ങളുമുണ്ട്. അവിടെ കണ്ട പരിചിതമായ ചില മുഖങ്ങളില്‍ വല്ലാത്ത വേവലാതിയും ആകുലതയും. പതിവായി സാന്‍ഡ് വിച്ച് വാങ്ങുന്ന ബൂഫിയയിലെയും മൊബൈല്‍ ഷോപ്പിലെയും മലയാളികളുമുണ്ട് കൂട്ടത്തില്‍.
അവരോട് കാര്യം തിരക്കി.

മരണമാണ്.

ബൂഫിയയിലെ പണിക്കാരനായ മുഹമ്മദ് ഇന്നലെ രാത്രി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടുകാരുമായി സൊറപറഞ്ഞ് ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നതാണ്.
ജുമാ നിസ്‌കാരത്തിനു പള്ളിയില്‍ പോകേണ്ട നേരമായിട്ടും ഉണര്‍ന്നില്ല.

 'ഇതെന്തുറക്കമാണെ'ന്ന് ചോദിച്ച് കൂട്ടുകാര്‍ വിളിച്ചപ്പോളാണ് ഇനി ഉണരാത്ത ഉറക്കത്തിലേക്കാണ് മുഹമ്മദ് പോയതെന്നറിയുന്നത്.
 മണിക്കൂറുകള്‍ക്കു മുമ്പുവരെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരാള്‍ ഒന്നും പറയാതെ പോയതിലുള്ള അമ്പരപ്പും ദുഃഖവുമൊക്കെയാണ് അവരുടെ മുഖങ്ങളില്‍.

പോലീസും റെഡ് ക്രസന്റിലെ ഡോക്ടറുമൊക്കെയെത്തി മരണം സ്ഥിരീകരിച്ചു.

അസ്വാഭാവികമായൊന്നുമില്ല. മുഹമ്മദ് പോയതാണ്. ഉറക്കത്തില്‍ തന്നെ.. ആരോ
ടും പറയാതെ...

മുഹമ്മദ് എന്ന പേരുകേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആളെ മനസിലായില്ല. ആരാണെന്ന് അകത്തുകയറി നോക്കാന്‍ അനുവാദവുമില്ല. പരേതന്റെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളെത്തി നടപടികള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കിയാലേ മൃതദേഹം ആശുപത്രിയിലേക്കു മാറ്റൂ.

പേരുകള്‍ അറിയില്ലെങ്കിലും ബൂഫിയയിലെ ഏതാണ്ടെല്ലാ പണിക്കാരെയും എനിക്കറിയാം.

സൗദി അറേബ്യയില്‍ വെച്ച് ഞാന്‍ കൊതിയോടെ കഴിച്ച താമിയ സാന്റ്‌വിച്ചില്‍ മുക്കാല്‍ പങ്കും ഈ ബൂഫിയയിലുള്ളവര്‍ ഉണ്ടാക്കി തന്നതാണ്. അതില്‍ ഒന്നു രണ്ടുപേരോട് തമാശകലര്‍ന്ന കൊച്ചുകൊച്ചു വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ പറയുമായിരുന്നു.

 താമിയയും മുട്ടപ്പൊറോട്ടയും, മുത്തബ്ബാക്കുമെല്ലാം വാങ്ങുന്നതിനായി അറബികള്‍ പോലും ഊഴംകാത്തുനില്‍ക്കുന്നത്ര തിരക്കുള്ള കടയായതിനാലാണ് ഞങ്ങളുടെ കുശലങ്ങള്‍ ചെറുവാക്കുകളില്‍ ഒതുങ്ങിയത്.

അതിലൊരാളോട് എനിക്ക് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടവും അടുപ്പവും തോന്നിയിരുന്നു. കറുത്തുമെലിഞ്ഞ ഒരാള്‍. അതിനു കാരണവുമുണ്ട്.

 നാട്ടില്‍ എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരാളുമായി അയാള്‍ക്ക് നല്ല സാദൃശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടിലെ പരിചയക്കാരനെ പോലെ ഒരാളെ തീര്‍ത്തും അപരിചിതമായ മറ്റൊരു നാട്ടില്‍ വെച്ചു കണ്ടുമുട്ടുമ്പോള്‍ സ്വാഭാവികമായും ഉണ്ടാകാവുന്ന ഇഷ്ടം. നാടിനെക്കുറിച്ചും നാട്ടിലുള്ളവരെക്കുറിച്ചും ഓര്‍മപ്പെടുത്തുന്ന ഒരാള്‍.

. അയാളെ ഞാന്‍ ആ ഇഷ്ടത്തോടെയാണ് കണ്ടത്.

അയാളെ നോക്കി ഞാന്‍ ചിരിക്കും. അയാളും ഇത്തിരി മുന്‍തൂക്കമിട്ട് ആ ചിരി തിരികെ തരുമായിരുന്നു. ബൂഫിയയിലെ ക്ലീനിംഗ് ജോലികളായിരുന്നു അയാള്‍ക്ക്. ഒരു നേരവും വെറുതെ നില്‍ക്കുന്നതുകാണില്ല. എപ്പോള്‍ നോക്കിയാലും പണി തന്നെ.

പണിക്കിടയിലും അയാള്‍ ചിരിക്കും. വല്ലപ്പോഴും കടയില്‍ ചെല്ലുന്ന ഞാന്‍ ഇടയ്ക്ക് അയാളോട് തമാശയെന്ന മട്ടില്‍ ചോദിക്കും.

കാണാറില്ലല്ലോ ഇപ്പോള്‍ ടൂറിലാണോ എന്നൊക്കെ.

അയാള്‍ അതുകേട്ട് ചിരിക്കും. ഇവിടത്തന്നെയുണ്ട് നിങ്ങളെയല്ലേ കാണാത്തത്..
നിഷ്‌കളങ്കമായ ആയാളുടെ മറുപടികേട്ട് മറ്റുള്ളവരും ചിരിക്കും. ഇത്രയുമേയുള്ളു.
റോഡില്‍ ആള്‍ക്കൂട്ടം വര്‍ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂട്ടുകാരന്‍ വരാന്‍ പത്തുമിനിട്ട് കൂടിയുണ്ട്.

മരിച്ചതൊരു മലയാളി ആയതിനാല്‍ പത്രത്തില്‍ ചരമ വാര്‍ത്ത കൊടുക്കുന്നതിനുള്ള വിവരങ്ങള്‍ ആരാഞ്ഞു.

പലരോട് തിരക്കിയപ്പോളാണ് വാര്‍ത്തയില്‍ ചേര്‍ക്കേണ്ട ഓരോ വിവരങ്ങള്‍ കിട്ടിയത്. അതിനിടയില്‍ ജലീല്‍ എന്നയാള്‍ വാട്ട്‌സ് ആപ്പില്‍ നിന്ന് ഒരു ഫോട്ടോ കാണിച്ചു.

 മുഹമ്മദിന്റെ ഫോട്ടോ..

അതെ അയാളാണ്..നാട്ടുകാരനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ച് ചിരിക്കുന്ന മരുഭൂമിയിലെ അജ്ഞാതനായ ചങ്ങാതി.

ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരുരുക്കം..

ഏറ്റവും വേണ്ടപ്പെട്ടൊരാള്‍ വേര്‍പെട്ടതുപോലെ.

അവിടെ കൂടിയ എല്ലാവരുടെയും മുഖങ്ങളില്‍ ഉള്ളിലുള്ള അതേ ഉരുക്കം തിളച്ചുമറിയുന്നു.

അതിനിടയില്‍ മുഹമ്മദിന്റെ അനുജന്‍ വന്നു..... അബ്ബാസ്.

മരണവാര്‍ത്തകേട്ടുള്ള വരവാണ്.

പോലീസിനോട് സംസാരിച്ച് അനുവാദം വാങ്ങി അകത്തുചെന്ന് മൃതദേഹം കണ്ട അബ്ബാസ് മടങ്ങിവന്നു.

 അബ്ബാസിനോട് മുഹമ്മദിന്റെ മരണവാര്‍ത്തയില്‍ കൂട്ടിചേര്‍ക്കാനുള്ള വിവരങ്ങള്‍ തേടി.

വര്‍ഷങ്ങളായി മുഹമ്മദ് പ്രവാസഭൂമിയിലാണ്.

അഞ്ചുകൊല്ലമായി ഫൈസലിയയിലെ ബൂഫിയയില്‍ പണിക്കാരനായിട്ട്. 43 വയസ് പ്രായം. വിവാഹിതനും മൂന്നു മക്കളുടെ പിതാവുമാണ്.

 മുഹമ്മദിന്റെ മൂന്നാമത്തെ കുട്ടിയുടെ പേര് അബ്ബാസ് എത്ര ഓര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും പറയാന്‍ കഴിയാതെ വിതുമ്പി.

ജ്യേഷ്ഠന്റെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണവാര്‍ത്ത അബ്ബാസിനെ അത്രമേല്‍ ഉലച്ചുകളഞ്ഞുവെന്നു തോന്നി.

അയാള്‍ ആ വേദനയിലും ജ്യേഷ്ഠന്റെ മകളുടെ പേര് മറന്നുപോയതോര്‍ത്ത് ക്ഷമ പറഞ്ഞു.

മുഹമ്മദ് അടുത്ത മാസം നാട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ ഒരുക്കം തുടങ്ങിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതിനിടയില്‍ മുഹമ്മദിന്റെ ഫോണ്‍ അകത്തുനിന്ന് ആരോ കൊണ്ടുവന്നു. ആരൊക്കെയോ വിളിച്ച കോളുകള്‍ മറുപടിയില്ലാതെ കിടന്നിരുന്നു. പതിവു വിളികള്‍ കാണാതായപ്പോള്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നെത്തിയ ആശങ്കകളാകാം ആ കോളുകള്‍.

അതില്‍ സേവ് ചെയ്തിരുന്ന കുടുംബ ചിത്രം കണ്ട് അബ്ബാസ് കണ്ണു തുടച്ചു.

മരുഭൂമിയിലെ പ്രയാസങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പ്രവാസിയുടെ പിടിവള്ളിയാണ് അവന്റെ കുടുംബ ചിത്രം.

 ദുഃഖങ്ങളുടെ ചൂടില്‍ വെന്തുരുകി തളരുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ തണുപ്പേകുന്നത് അകലെയുള്ള പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ഓര്‍മ്മയാണ്.

 മുഹമ്മദിനെ മരുഭൂമിയില്‍ തളരാതെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തിയതും ആ കുടുംബ ചിത്രമായിരുന്നിരിക്കണം. അതില്‍ നിന്ന് മുഹമ്മദിന്റെ ചിത്രം മാത്രം മൊബൈല്‍ ഫോണിലെ ഫോട്ടോ എഡിറ്ററില്‍ വെട്ടിമാറ്റി അയാള്‍ എന്റെ ഫോണിലേക്ക് പകര്‍ന്നുതന്നു.

കൊടും വെയിലില്‍ എല്ലാവരും എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനില്‍ക്കുകയാണ്.

നാട്ടിലേക്ക് വിവരം പോയ്കാണും..

വീടു കരകയറ്റാന്‍ മരുഭൂമിയിലേക്കു വന്ന മുഹമ്മദ്  ഇനിയില്ല.

ചിലപ്പോള്‍ മയ്യിത്ത് പോലും ഉമ്മയ്ക്കും മക്കള്‍ക്കും ഭാര്യയ്ക്കും കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. പുണ്യഭൂമിയിലെ ഖബറിടമായിരിക്കും മുഹമ്മദിനെ സ്വര്‍ഗത്തിലേക്കു സ്വീകരിക്കാന്‍ കാത്തുകിടക്കുന്നത്.

പത്രത്തിലെ ചരമ പേജിലേക്ക് ദിനവും വരാറുണ്ട് ഇത്തരം വാര്‍ത്തകള്‍.

 ഉറക്കത്തില്‍ മരിച്ചു..

ജിസാനില്‍, ജിദ്ദയില്‍, റിയാദില്‍, ദമാമില്‍... യാംബുവില്‍..

മുഹമ്മദിന്റെ ഊഴമായിരുന്നു ഇന്നലെ..
അതിനുമുമ്പ് വേറെ ആരൊക്കെയോ.
 പക്ഷെ ഒന്നു കൃത്യമായിരുന്നു. അവരെല്ലാവരും പ്രവാസികളായിരുന്നു.

 പ്രയാസങ്ങളിലൂടെ ദിനരാത്രങ്ങള്‍ തള്ളിനീക്കിയ വെറും പ്രവാസികള്‍..

ഓരോ പ്രവാസിയും ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ ആശങ്കയോടെ സ്വയം ചോദിക്കുന്നത് നാളെ പുലരുന്നതുകാണാനാവുമോ എന്നാണ്..

സത്യമാണ്..

ഞാനും എന്നോട് നിത്യവും ചോദിക്കുന്നത് ഇതൊക്കെതന്നെയാണ്..